Tenetur voluptatem aperiam aperiam consequatur.

Bu yazinin orijinali Zimlicious'ta yayinlandi. Domingo Yayinlari'nin dilimize kazandirdigi Gokyuzu Cocuklari, bugune kadar okudugum en orijinal ve en sevimli cocuk kitaplarindan biri. Genellikle yazarlar baska kitaplar hakkinda yorumu para ile yapiyorlar ama Philip Pullman (ki onun cocuk kitaplari da efsanedir), Gokyuzu Cocuklari yazari Katherine Rundell icin "benzersiz bir sese ve sinirsiz bir hayal gucune sahip" demis. Cok dogru soylemis! Sophie, ailesini bir gemi kazasinda kaybettigi icin sanssiz ancak Charles gibi biri onu kurtararak kizi gibi sevdigi icin de cok sansli bir kiz. Charles, kaza sonrasinda Sophie'yi denizde suruklenen bir cello kutusunun icinde bulup yanina aliyor. Pek cok kisiye tuhaf gelebilecek ancak benim bayildigim bir ortamda buyur Sophie: caninin istedigini giyiyor, "korkarim, kitaplari insanlari anladigimdan daha iyi anliyorum. Kitaplarla gecinmek kolay" diyen Charles'in kitaplari ve klasik muzikle buyuyor. "Muntazamlik, mutluluk icin gerekli degil" diye dusunen Sophie hakli olsa da Sosyal Hizmetler Kurumu yetkilisi Bayan Eliot bu durumdan hic memnun degil; Bayan Eliot'a gore dugmelerin sagdan mi, soldan mi kapandigi, saclarin ne kadar muntazam tarandigi ve kizlarin etek giymesi gibi konular cok ama cok onemli... Hem Bayan Eliot'tan kacmak, hem de Sophie'nin olmedigine inandigi annesini bulmak icin Charles ve Sophie'nin yolu Paris'e dusuyor. Charles'in "ne kadar kucuk olursa olsun, asla bir ihtimali goz ardi etme" mottosu ile atildiklari macerada bir yandan polisten kaciyor, bir yandan da Sophie'yi annesine goturecek ipuclarini takip ediyorlar. Burda da Sophie en buyuk yardimi Paris'in catilarinda yasayan Matteo ve arkadaslarindan aliyor. Matteo ve arkadaslari, yani bu "Gokyuzu Cocuklari" o kadar sevimli bir gruplar ki anlatamam. Neden derseniz, kitabi okuyup gormeniz lazim; spoiler vermeyecegim. Ama en en en cok Charles'i sevdim sanirim ve daha cok yetiskinin onun gibi olmasini diledim. Charles'in ogretilerinden birkacini paylasmak