Aut vel natus laborum qui.

** spoiler alert ** Chris Priestley oldukca ilginc bir yazar bence, bana Neil Gaiman'i hatirlatiyor. Karanlik hayalgucuyle cocuklara yazdigi korkutucu oykuleri tam Gaiman tarzinda. Belki de bu yuzden merak ediyordum yazarin Dehset Hikayeleri serisini. Korku kitabi yazmak baslibasina bir istir zaten ama cocuklar icin korku oykuleri yazmak cok daha baska bir yerde. Ve bana sorsaniz hangisini tercih edersin diye dusunmeden "Cocuklarin icin" olanlari secerim. Cunku cocuklar canavarlari bizden daha iyi bilirler, daha iyi gorururler. Hayal gucleri her zaman bizden cok daha gelismis,bakis acilari ise daha farklidir. Iste tam bu noktadan cikarsak cocuklar icin yazilan korku kitaplari buyukler icin yazilmis olanlara gore daha korkunctur. En azindan ben oyle dusunuyorum. Ben bu seriyi uzun zamandir alinacaklar listemde tutuyordum. Ama bir turlu nasip olup da alamadim taa ki gecen sene kutuphanede serinin ikinci kitabi KARA GEMIDEN DEHSET HIKAYELERINI gorene kadar. Edgar, kasvetli bir ormanin icinde eski bir evde yasayan amcasini ziyaret ediyor ve her ziyaretinde oldugu gibi amcasi bu seferinde de ona ilginc hikayeler anlatiyor. Sominenin basinda, sicak bir fincan cay esliginde anlatilan bu hikayeler hic de sanildigi kadar siradan hikayeler degil. Bir cocuk icinde dehset diye adlandirilabilecek oykuler bunlar. Ama isin ilginc tarafi anlatilan her bir oykunun basrolu olan objelerin amcasinin koleksiyonunda bulunmasi. Edgar, zaman zaman amcasinin akil sagligindan suphelense de korkutucu oldugu kadar ilgi cekici olan hikayelerine devam etmesi icin onu tesvik ediyor taa ki... eh gerisini de siz okuyup ogrenin. Neden bilmiyorum kendi kendime hep bu seri icerisinden en cok Montague Amca'yi sevecegimi soyleyip durmustum. Bir sekilde sadece kapagina bakarak bile bir cekim hissettigim bir kitapti. Tuhaf kismi su ki gercekten de oyle oldu. 2015 'in Ekim ayinda Currently Reading listeme attigim bu kitabi Ocak ayinda okumaya basladim ve tek kelimeyle bayildim. Hikayenin ana dama